U francuskom filmu se počela osećati potreba za prevazilaženjem plebejske sadržine. Težilo se filmovima koji će trajati isto toliko koliko i pozorišna predstava. 1907. nastaje jedan novi pokret u znaku “Film d’ara” odnosno “Umetničkog filma”.  Ti filmovi su nastojali da zadovolje prohteve “prosvećenije” publike opisujući herojske trenutke iz nacionalne prošlosti. “Umetnički film” je snimljena teatralna pamtomima u kojoj poznati pozorišni glumci bez reči pred kamerama glume likove koje su  igrali na pozornici. Takva vrsta filmova se najviše negovala u Francuskoj i Italiji što je i razumljivo kada se ima u vidu velika pozorišna tradicija ovih naroda. Glavna atrakcija je bila učešće nekog poznatog pozorišnog glumca. Pozorište je određivalo stil filmova. Najčuvenije delo ovog doba je bilo “Ubistvo vojvode od Giza”(1908) u režiji Šarla Lebaržija i Andrea Kalmeta. Delo je u to vreme oduševio i publiku i kritiku a medju najpoznatijima se ističu “Gospodja sa kamelijama”(1912), “Kraljica Jelisaveta”(1912), “Adrijana Lekuver”(1913). “Umetnički film” je ekranizovao dela klasičnih pisaca Korneja, Rasina, Dantea, Šekspira, Goldonija, Getea i Molijera, ili je dramatizovao scene iz Biblije, naročito iz života Hristovog. Film je uveo jednu novu modu . Vlasnici su uspeli privući za svoje filmove uvek nove i značajne glumce poput čuvene Sare Bernar koja je igrala u nekoliko filmova koji predstavljaju snimljene predstave.